یکی از روش‌های نسبتاً متفاوت هم‌گردان⁰ها برای بهینه‌سازی¹، روش «بهینه‌سازی هدایت‌شده با سابقه»² است که گاهی اون رو کوتاهانه³ PGO هم می‌گویند.

مؤثر بودن این روش رو می‌شه به چشم دید. مثلاً اگر از مرورگر Firefox هم در لینوکس⁴ و هم در ویندوز⁵ استفاده کرده باشید، حتماً تفاوت فاحش کارآیی⁶ رو حس کرده‌اید. دلیل این تفاوت فاحش، استفاده از PGO در ساخت⁷ پروندهٔ⁸ اجرایی⁹ ویندوز و عدم استفاده ازش در ساخت اجرایی لینوکس بیان شده.

خوب، حالا که به اندازهٔ کافی انگیزوندمتون (!)، ببینیم این روش اصلاً چی هست و چه‌جوری می‌تونیم ازش استفاده کنیم.

اساس این روش، استفاده از اطلاعات کسب‌شده در زمان اجرا¹⁰ی برنامه، برای بهینه‌سازی در زمان هم‌گردانی¹¹ هست. پس هم‌گردانی با این روش، سه مرحله خواهد داشت:

۱. هم‌گردانی برای تولید اجرایی مخصوص جمع‌آوری اطلاعات مورد نیاز برای بهینه‌سازی
۲. اجرای برنامهٔ تولیدشده در مرحلهٔ ۱ و استفاده از موارد کاربرد¹² مورد نظر برای بهینه‌سازی
۳. هم‌گردانی با بهینه‌سازی به کمک اطلاعات جمع‌آوری‌شده در مرحلهٔ ۲

هم‌گردان‌ها برای مراحل ۱ و ۳ گزینه‌های مخصوصی دارند که این‌جا فقط GCC رو می‌بینیم.

درGCC برای مرحلهٔ ۱ از گزینهٔ ‎-fprofile-generate و برای مرحلهٔ ۳ از گزینهٔ ‎-fprofile-use استفاده می‌کنیم. دقت کنید که گزینهٔ ‎-fprofile-generate رو هم باید برای هم‌گردانی¹³ بدید، و هم برای پیوند¹⁴.

من که معمولاً از CMake به عنوان سامانهٔ ساخت¹⁵ استفاده می‌کنم، برای به کارگیری این روش، این چند خط رو به CMakeLists.txt اضافه می‌کنم:

# profile::generate
#set(CMAKE_C_FLAGS "${CMAKE_C_FLAGS} --profile-generate")
#set(CMAKE_CXX_FLAGS "${CMAKE_CXX_FLAGS} --profile-generate")
#set(CMAKE_EXE_LINKER_FLAGS "${CMAKE_EXE_LINKER_FLAGS} --profile-generate")
# profile::use
#set(CMAKE_C_FLAGS "${CMAKE_C_FLAGS} --profile-use")
#set(CMAKE_CXX_FLAGS "${CMAKE_CXX_FLAGS} --profile-use")
#set(CMAKE_EXE_LINKER_FLAGS "${CMAKE_EXE_LINKER_FLAGS} --profile-use")

برای مرحلهٔ ۱، سه تا set اول و برای مرحلهٔ ۳، سه تا set دوم رو فعال می‌کنم. راستی دقت کردید که به جای ‎-fprofile-folan می‌شه از ‎-profile-folan- استفاده کرد؟!

0. Compiler
1. Optimization
2. Profile-Guided Optimization
3. به یاد استاد روحانی رانکوهی!
4. Linux
5. Windows
6. Performance
7. Build
8. File
9. Executable
10. Run-time
11. Compile-time
12. Use case
13. Compiling
14. Linking
15. Build System

با این افزونهٔ Firefox می‌شه در طرف مخدوم²، به هر صفحه‌ای کدهای JavaScript دل‌خواه رو اضافه کرد. علاوه بر کلی دست‌نوشتهٔ³ آماده که توی http://userscripts.org براش وجود داره، خودمون هم می‌تونیم به راحتی براش دست‌نوشته بنویسیم. حالا اگر قدرت JavaScript رو بیاری تو ذهنت می‌بینی که چه کارها می‌شه به کمک این میمون چرب (!) کرد.

برای شروع ماجراجویی، کمی از http://diveintogreasemonkey.org رو خوندم. نقطهٔ شروع بسیار خوبی بود.

یک دست‌نوشته به نام فارسنده یا Persianizer که به شیوهٔ بِکَن-بچسبون⁴ ساخته‌ام، همهٔ رقم‌های انگلیسی و «ي» و «ك»های عربی توی صفحهٔ بارگذاری شده رو به معادل فارسیشون تبدیل می‌کنه. بس که اون صفحه‌های فارسی پر از «ي» حالم رو بد می‌کنه! فقط موقع استفاده حواست باشه پایگاه‌هایی که قراره فارسنده روشون کار بکنه رو خوب انتخاب کنی؛ پیش‌فرض‌هاش خوب نیستند.

البته یکی از شرایط من (و خیلی‌های دیگر) برای استفاده از یک فن‌آوری، انحصاری نبودنش هست که خوش‌بختانه افزونه‌هایی سازگار با Greasemonkey برای مرورگرهای مهم دیگه (از جمله Konqueror) هم وجود داره.

نکتهٔ پایانی این که اگر کاربر Greasemonkey باشی، افزونهٔ Greasefire هم احتمالاً برات جالب هست.

این هم فهرست دست‌نوشته‌های محبوب من:
http://userscripts.org/users/73214/favorites

1. Web
2. Client Side
3. Script
4. Copy-Paste